آه از این توبه و پیمانه که بشکست به هم

وَعَدتُکِ أن لا أُحِبُّکِ..ثُمَّ أمامَ القَرارِ الکَبیرِ جَبنتُوَعَدتُکِ أن لا أعود وَ عُدتُوَ أن لا أموت اشتیاقاً وَ مِتُّوَعَدتُکِ..أن لا أکون ضعیفاً... وَ کُنتُ..وَ أن لا أقول بِعینیکِ شِعراً..وَ قُلتُ...لقد کُنتُ أکذبُ ...مِن شِدّةِ الصِّدقِ ..وَ الحمدُ للّهِ ...أنّنی کذبتُ ...قول دادم که دوستت نداشته باشمسپس در برابر این تصمیم بزرگ ترسیدمقول دادم که برنگردم و برگشتمو از دلتنگی نمیرم و مُردم ...قول دادمکه ضعیف نباشم... و بودمکه برای چشمانت شعری نسرایم و سرودمدروغ میگفتم از شدت راستگوییو خدا را شکر که دروغ میگفتم .. شنبه هجدهم فروردین ۱۴۰۳ | 1:12 | missdra  |